Sunday, 22 June 2014

കുളവാഴകള്‍ക്കിടയിലെ കാട്ടുചേമ്പിന്‍പഴങ്ങള്‍-പ്ലാന്‍റേഷന്‍ ഓര്‍മ്മ (ഏഴ്)


തേന്‍കൂടുകള്‍ കായ്ച്ചുലഞ്ഞചീനിമരം.........

റിസര്‍വ്വ് വനത്തിനുനടുവിലെ പതിനായിരത്തോളം ഹെക്ടര്‍ സ്ഥലത്ത്,റബ്ബര്‍ കൃഷിയും

അനുബന്ധസൌകര്യങ്ങളുമായി മനുഷ്യ നിര്‍മ്മിതമായ ഒരു ആവാസവ്യവസ്ഥ.
മനുഷ്യബുദ്ധിയുടെ ഏകതാനതമായ ലോകം.പക്ഷേ ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് അതിനെ മറികടക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.ആ ഏകതാനതയ്ക്കുള്ളിലും,പുറത്തുമായി ഒളിഞ്ഞ പ്രകൃതിയുടെ
വൈവിധ്യത്തെ,മുതിര്‍ന്നവര്‍ക്ക് മനസ്സിലാക്കാനാവാത്ത ഉള്‍ചോദനയാല്‍ തിരയുകയും.....അവയെ ഞങ്ങളുടേതായ ചിന്തകള്‍ക്കൊണ്ട് കണ്ടെടുക്കുകയും ചെയ്തു.
“മഴ നനയരുത്...”  , “നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന തോട്ടില്‍ കുളിക്കരുത്..”,  
“കാട് കയറരുത്....” മുതിര്‍ന്നവര്‍ അവരുടേതായഭാഷയില്‍, ഭാവിയുടേതായ ലോകത്തില്‍,കാലത്തില്‍ ജീവിക്കുന്ന ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു….എന്നാല്‍.......
ക്വാര്‍ട്ടേഷ്സിന് മുകളിലെ “കിളിക്കാട്” മലയില്‍ തട്ടി ചിതറിവീണ മഴയെ ഞങ്ങള്
ശരീരത്തിലും,മനസ്സിലും ഏറ്റുവാങ്ങി.....നിറഞ്ഞ്പുഴയായൊഴുകുന്ന തോടിന്‍റെ ആഴങ്ങളിലെ
കൌതുകങ്ങള്‍ തേടി ഊളിയിട്ടു.... ആകാശങ്ങളില്‍ നിന്നും വന്ന മഞ്ഞയും,ചുവപ്പും കലര്‍ന്ന പോക്കുവെയിലിന്‍റെ  നിഗൂഡവഴികളിലൂടെ ജീനുകളിലെ  ജന്‍മ-ജന്‍മാന്തരങ്ങളുടെ തരിതരിപ്പറിഞ്ഞു...കാടുകളിലലഞ്ഞ്  ആദിമമായ തണുപ്പുകളുടെ  ഗര്‍ഭസ്ഥസുഖങ്ങളനുഭവിച്ചു....
അങ്ങനെയങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ അക്കാലത്തെ നാട്ടിന്‍ പുറത്തെ കുട്ടികളില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്ഥരായി...ആ അതികാല്‍പ്പനിക കാലത്തിന്‍റെ ഓര്‍മ്മകളിലെ മാന്ത്രികയാഥാര്‍ത്യമായി  ഒരു ചീനിമരമുണ്ട്......
ഞങ്ങളുടെ താമസസ്ഥലത്തുനിന്നും ഏകദേശം രണ്ട് കിലോമീറ്റര്‍ നടന്നാല്‍  എരുമത്തടം എന്ന
സ്ഥലത്തെത്താം.മെറ്റല്‍ പാകിയ വഴിയിലൂടെയുള്ള യാത്രയ്ക്കിടയില്‍  അവിടെയെത്തും മുന്‍പ് തന്നെ നാലോളം ചെറിയ അരുവികളിലെ സ്നാനം കഴിഞ്ഞിരിക്കും.റബ്ബര്‍ എസ്റ്റേറ്റ് അവസാനിക്കുന്നിടത്ത് ഒരു വലിയ ചെരിഞ്ഞ പാറയുണ്ട്.അതിന്‍റെ ചരിവിലൂടെ വനത്തിനുള്ളിലേക്ക് നടന്ന് കയറാം...കയറി ചെല്ലുന്നിടത്ത്തന്നെ നിരനിരയായി നില്‍ക്കുന്ന ധാരാളം മുളങ്കൂട്ടങ്ങളാണ്.....
അവയ്ക്കിടയിലൂടെ നൂഴ്ന്ന്കയറി ചെന്നാല്‍ ഓടപ്പഴവള്ളികളുടെ ഒരു കൂടാരമാണ്.
ഇവ നിറയെ തുടുത്ത് മഞ്ഞിച്ച ഓടപ്പഴങ്ങള്‍ ഞാന്നു കിടക്കും...അവയുടെ രുചിയാസ്വദിച്ചാവും പിന്നത്തെ യാത്ര....
വീണ്ടും നുഴഞ്ഞ്ക്കയറിക്കയറി മുന്നോട്ട്      പോകുമ്പോഴാണ്     ഭൂമിയിലെ മഹാത്ഭുതമായി
ആ ചീനിമരം....അതിബലിഷ്ഠങ്ങളായ വേരുകള്‍ നീട്ടിപടര്‍ത്തി,പത്ത് പേര്‍ ചുറ്റും കൈകോര്‍ത്താല്‍ പിടികൊടുക്കാതെ.....ആകാശങ്ങളെ മുറിവേല്‍പ്പിച്ചുകൊണ്ട്...ഉന്നതിയിലേക്ക്നില്‍ക്കുന്നത്...മലര്‍ന്ന്കിടന്നാലെന്ന വണ്ണം തല ചെരിച്ച് ആകാശത്തേയ്ക്ക് പോകുന്ന ചീനിമരത്തെ  നോക്കിയാല്‍ ആ മാന്ത്രികക്കാഴ്ച്ച കാണാം...ശിഖരങ്ങളില്‍ നിറയെ കായ്ച്ചുലഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന വന്‍കാട്ടുതേനീച്ചക്കൂടുകള്‍.....വേരുകളില്‍ തട്ടിവീഴാതെ ചുറ്റും നടന്ന്
ഞങ്ങള്‍ എണ്ണും...ഒന്ന്...രണ്ട്........മുപ്പത്തിരണ്ട്....ഇടയ്ക്ക് കാല്‍തട്ടി വീണ് എണ്ണം തെറ്റും..വീണ്ടും
ഒന്ന്...രണ്ട്....പക്ഷേ അത്യുന്നതികളിലേയ്ക്ക് കണ്ണെത്താതെ  കുഴഞ്ഞുപോകും...അന്‍പതിലധികം വരെ എണ്ണിയതോര്‍മ്മയുണ്ട്...
 എന്നാല്‍ സഹോദരജീവികള്‍ക്ക് സ്വയം ഭവനമാകുന്ന വലിയധര്‍മ്മം നിറവേറ്റുന്നു എന്ന
അറിവുപോലും ത്യജിച്ചുകൊണ്ട്... നിര്‍മമനും,നിര്‍ഗ്ഗുണനുമായി ധ്യാനത്തിലാണ്ട് നിലകൊണ്ടു ആ സസ്യബുദ്ധന്‍....ആ പിതാമഹന്‍റെ ധ്യാനധ്വനിയെന്നവണ്ണം,
തൊട്ടുമുകളിലായി ഏതുകാലത്തും പൊട്ടിയൊഴുകുന്ന ഒരു ജല പ്രവാഹവുമുണ്ട്.....
അക്കാലത്തെ എന്റെ നാട്ടിലെ നല്ലവരും,നിഷ്ക്കളങ്കരുമായ നാടന്‍വാറ്റുകാര്‍....അമൃതസമാനമായ നാടന്‍വാറ്റ് ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നത് ഈ ജലത്തില്‍നിന്നുമാണ്.....
.നഗ്നനായി ഭൂമിയോട് നെഞ്ചൊട്ടി കിടക്കുന്ന തണുപ്പാണ് ആ ഓര്‍മ്മകള്‍ക്ക്..........


.


                                                                                                                                                            

Sunday, 8 June 2014

കുളവാഴകള്‍ക്കിടയിലെ കാട്ടുചേമ്പിന്‍ പഴങ്ങള്‍-പ്ലാന്‍റേഷന്‍ ഓര്‍മ്മ(ആറ്)




മനസ്സൊഴിയാതെ......
ശ്രീദേവിടീച്ചര്‍.




അക്കാലത്തെ സ്കൂള്‍ അധ്യാപകരെല്ലാംതന്നെ ഉത്തമ മാതൃകകളായിരുന്നു.രാമകൃഷ്ണന്‍ മാസ്റ്റര്‍‍,
സരസ്വതിടീച്ചര്‍,അജയന്‍മാഷ്,ഗോപിമാസ്റ്റര്‍,കൃഷ്ണന്‍മാഷ്..തുടങ്ങിയവര്‍...അവിടെ രൂപംകൊണ്ട് വരുന്ന  ഒരു പ്ലാന്‍റേഷന്‍പ്രോട്ടോടൈപ്പ് സമൂഹത്തോട്
വളരെ സര്ഗ്ഗാത്മകമായി സംവദിച്ചവര്‍.ബൌദ്ധികമായി വേറിട്ടും,ആത്മീയമായി അവരോടോപ്പവും ജീവിച്ചവര്‍...
വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയദിശാബോധമുണ്ടായിരുന്നവര്‍.....

എന്നാല്‍ എന്‍റെ മനസ്സ് ഒരുമുള്ളുവേലിയില്‍ കുടുങ്ങി വിങ്ങി നോവുന്നത്
ശ്രീദേവിടീച്ചറുടെ ഓര്‍മ്മകളിലാണ്...ആറാംക്ലാസ്സിലെ അധ്യയനത്തിന്റെ
ഇടയിലെപ്പോഴോ ആണ് ടീച്ചര്‍ സ്കൂളിലെത്തുന്നത്.അന്ന് മുതല്‍ ഞങ്ങളുടെ ടീച്ചറുമായി....
ഞങ്ങളുടെ കുട്ടിക്കുറുമ്പുകളെ,പഠനവിമുഖതകളെ, ടീച്ചര്‍ കാവ്യാത്മകമായ
മാതൃഭാവത്താല്‍      നിര്മ‍ലമാക്കി....കാസ്സ്മുറി ആയിരം ഇതിഹാസകഥാപാത്രങ്ങള്‍ പൂത്തിറങ്ങിയ മറ്റൊരു സൌരപഥമായി....
ഓരോ കുട്ടിമനസ്സിലും,സിദ്ധാര്‍ത്ഥനും  ,ജീസ്സസും,കൃഷ്ണനും,മുഹമ്മദും
അവരവരുടേതുമാത്രമായ മൂല്യങ്ങളായി.....കണക്കും,ഇംഗ്ലീഷും,ഹിന്ദിയും മറ്റും  ഞങ്ങള്‍ക്ക് ബാലിയേറും  മലകളായി....
ചിലപ്പോള്‍ ടീച്ചര്‍ ഞങ്ങളെ പറയന്‍റെ കുന്നിന്‍റെ അങ്ങേച്ചരുവില്‍
അലയാന്‍ അനുവദിക്കുന്ന പൂതമായി.......ചിലപ്പോള്‍ ആഴമേറിയ മുലപ്പാല്‍ സമുദ്രം നീന്തി വന്ന് ഞങ്ങളെ വീണ്ടെടുക്കുന്ന വെറുമൊരമ്മയായി....
ഞങ്ങള്‍ നചികേതസ്സിനേയും,പ്രോമിത്യൂസിനേയും,അഥീനിയേയും സ്വപ്നം
കണ്ടുറങ്ങി....
പക്ഷേ ഒരു ദിവസം അന്നാദ്യമായി ചിരിയില്ലാത്ത മുഖവുമായി ടീച്ചര്‍ ക്ലാസ്സിലേക്ക് വന്നു.....അലസമായി എങ്ങോട്ടോ നോക്കി ടീച്ചര്‍ പറഞ്ഞു...
“എനിയ്ക്ക് സ്ഥലം മാറ്റമാണ്...,പതിനൊന്നരയുടെ ബസ്സിന് പോകണം....”
ആരേയും നോക്കാതെ ടീച്ചര്‍ പെട്ടെന്നുതന്നെ ഇറങ്ങിപ്പോയി...
പതിനൊന്നരയുടെ ബസ്സിന് പോകാന്‍ തിരിഞ്ഞ്നോക്കാതെ നടന്നുപോകുന്ന ടീച്ചറെ സ്കൂള്‍ വരാന്തയില്‍,
 നിരന്ന് നിന്ന് ഞങ്ങള്‍ യാത്രയാക്കി...
"ടീച്ചര്‍ എന്തിനാണ് പോയത് ?"....."ടീച്ചര്‍ എങ്ങോട്ടാണ് പോയത്?..".
താഴത്തെ സ്കൂളിന്‍റെ വരാന്തയില്‍ തൂണില്‍ കൈതാങ്ങി ക്കൊണ്ട്   ഒരു ആറാം ക്ലാസ്സുകാരന്‍ ഇപ്പോഴും നില്‍പ്പാണ്......

തൂണില്‍ തീയുടെ ചൂട് പടര്‍ന്ന് തുടങ്ങുന്നു.......









Wednesday, 21 May 2014

കുളവാഴകള്‍ക്കിടയിലെ കാട്ടുചേമ്പിന്‍ പഴങ്ങള്‍-പ്ലാന്‍റേഷന്‍ ഓര്‍മ്മ (അഞ്ച്)

കാ‍ല്‍പ്പനികതയുടെ  അന്ത്യം...

ഏതാണ്ട് പതിനായിരം ഹെക്ടറോളം സ്ഥലത്ത്  നിറഞ്ഞ് കിടന്നിരുന്ന ഒരു മഹാസ്ഥാപനമാണ് പ്ലാന്‍റേഷന്‍ കോര്‍പ്പറേഷന്റെ കാലടി ഗ്രൂപ്പ്.ദൂരെ നിന്നും ഉള്ള കുട്ടികളെ സ്കൂളിലെത്തിക്കാന്‍ അതിനാല്‍ തന്നെ കോര്‍പ്പറേഷന്‍ വക സ്കൂള്‍ ബസ്സ് ഉണ്ടായിരുന്നു.പ്ലാന്‍റേഷനോട് ചേര്‍ന്ന് കിടക്കുന്ന നാട്ടിന്‍പ്രദേശങ്ങളിലെ കുട്ടികളും, പ്ലാന്‍റേഷന്‍ സ്കൂളിലാണ് അന്ന് പഠിച്ചിരുന്നത്. അവരില്‍ പ്രധാനികളും,പ്രമാണികളും,പാണ്ടുപാറ
ദേശക്കാരായിരുന്നു.

ഞങ്ങളുടെ ക്വാര്‍ട്ടേഷ്സ് സ്കൂളിനടുത്തായിരുന്നതിനാല്‍ നടന്നുപോകാവുന്ന വഴി മാത്രം.
പാണ്ടുപാറ എന്ന  "മക്കൊണ്ട "യില്‍ നിന്നും വരുന്ന അവസാനട്രിപ്പ് സ്കൂള്‍ബസ്സും നോക്കി അക്ഷമയോടെ
ഞങ്ങള്‍ നില്‍ക്കും. പാണ്ടുപാറ ബസ്സില്‍ നിന്നും മക്കൊണ്ടയിലെ ജിപ്സിക്കുട്ടികള്‍ നിരനിരയായി ഇറങ്ങിവരും,അവര്‍ കൊണ്ടുവരുന്ന അമ്പഴങ്ങാപ്പഴവും,ബംബ്ലൂസ്നാരങ്ങയും,ജാതിക്കാതൊണ്ടും,
നീലനിറമാര്‍ന്ന വലിയ മഷിത്തണ്ടുകളും, വാങ്ങാനായി വീടുകളില്‍ നിന്ന് നാണയത്തുട്ടുകള്‍ കിട്ടിയ ഭാഗ്യവാന്‍
മാര്‍ മല്‍സരിച്ചാര്‍ക്കും....................
പിന്നെ ഉച്ചയുടെ ഇടവേളയില്‍ ഐസ്കാരന്‍റെ മണിയടിയൊച്ചകേള്‍ക്കാന്‍ പാണ്ടുപാറക്കാര്‍ കാത്തിരിക്കുമ്പോള്‍, അവരുടെ സൌഹൃദം നേടാനായി ഞങ്ങള്‍ മല്‍സരിക്കും....കോലയിസിന്‍റെ പങ്കിനായി......

സ്കൂള്‍ബസ്സില്‍ കയറാന്‍ കഴിയാത്ത ഞങ്ങള്‍ ബസ്സില്‍ വരുന്ന കുട്ടികളെ അസൂയയോടെ നോക്കിനിന്നു...
ബസ്സ് ഡ്രൈവര്‍മാരായ പരമേശ്വരന്‍നായരും,നാരായണന്‍നായരും,ഡ്രൈവിംഗ് അറിയാത്ത കിളി നാണുനമ്പ്യാരും,ഞങ്ങളുടെ ആരാധനാപാത്രങ്ങളായി.......ഉയരം കുറഞ്ഞ് വെളുത്ത് ചുവന്ന,പരമേശ്വരന്‍നായര്‍,
എന്ന സുന്ദരനായ ഡ്രൈവര്‍ അതിവേഗത്തില്‍ ബസ്സ് ഓടിച്ച്,ഞങ്ങള്‍ക്ക് വീരപുരുഷനായി......
വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം കാഞ്ഞൂര്‍ ഗ്രാമപഞ്ചായത്തിന് സമീപത്തെ ബസ്സ് സ്റ്റാന്‍റിനോട് ചേര്‍ന്ന കൊടുസ്സു മുറിയില്‍ മൊബൈല്‍ റീ-ചാര്‍ജ്ജ്കൂപ്പണ്‍ വിറ്റ് ജീവിക്കുന്ന പരമേശ്വരന്‍നായരെ ഞാന്‍ കണ്ടു.
അദ്ദേഹം എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും,കാലടിപ്ലാന്‍റേഷന്‍ എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ ആ കണ്ണുകളില്‍,വാര്‍ദ്ധക്യത്തെ മറികടക്കുന്ന തിളക്കവും,ആര്‍ദ്രതയും......
"ഞങ്ങളൊക്കെ പോരുമ്പോ പി.എഫ്.പെന്‍ഷന്‍ തൊടങ്ങീട്ടില്ല....അതോണ്ട് അതും കിട്ടണില്ല..പഞ്ചായത്തീന്നെങ്ങാനും ഒരു പെന്‍ഷന്‍ തര്വാക്കാന്‍ കഴിയോ" ......?
ബാല്യകാല ആരാധന വേദനയായി മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞു.....
എന്നാല്‍ പരമേശ്വരന്‍നായര്‍ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല
പ്ലാന്‍റേഷന്‍കോര്‍പ്പറേഷനെന്ന പെരിയ പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനത്തെ കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിനായി,കേരളത്തിന്‍റെ വിവിധഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നെത്തിയ യുവത്വം.
മണ്ണെണ്ണപ്പാട്ട ഇരുവശവും തുളച്ച്,,കോലിട്ട് അടുപ്പത്തേറ്റി, കഞ്ഞിവെച്ച്....
ചാണകപ്പുളിയും,മുളക്ചുട്ടതും കൂട്ടി, പച്ചവെളിച്ചെണ്ണയില്‍ ചാലിച്ച്,കയിലിന്‍റെ കണകൊണ്ടിളക്കി കറിയാക്കി, ഒരേപാത്രത്തില്‍ നിന്ന് കഴിച്ചവരെന്ന് സാക്ഷൃം പറഞ്ഞവര്‍....തൊഴിലാളിയെന്നും,മേസ്തിരിയെന്നും,മാനേജരെന്നും,ഭേദമില്ലാതെ ജീവി ച്ചവര്‍....
അന്നൊരാള്‍ തൊപ്പിക്കുടവെച്ചാല്‍ ഒരായിരം തല ചോടെയെത്തുമായിരുന്നത്രേ....
പൊതുവായദാരിദ്രൃത്തിന്‍റേയും,ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ പരിമിതികളുടേയും,അതിന്‍റെ ഉപോള്‍പ്പന്നമെന്നവണ്ണം വന്ന തെളിമയാര്‍ന്ന ഇടതുപക്ഷസംഘബലത്തിന്‍റേയും,നൈതികതയില്‍ ജീവിച്ചവര്‍....ഒടുവില്‍ വന്നിടങ്ങളിലേയ്ക്ക് തന്നെയോ.....മറ്റെങ്ങോട്ടൊക്കെയോ...ചിതറി അവസാനിച്ച നിസ്വരും,നിരാലംബരുമായ ജനപഥമായി.......ആര്‍ക്കാണ് പിഴച്ചത്....എവിടെയാണ് പിഴച്ചത്.....അറിയില്ല.....
എങ്കിലും,അവര്‍ രൂപപ്പെടുത്തിയതും,അവരെ രൂപപ്പെടുത്തിയതുമായ ഒരു ആദ്യകാല പ്ലാന്‍റേഷന്‍
സമൂഹത്തിന്‍റെ  ചാറ്റല്‍മഴനനവുകള്‍ മനസ്സില്‍ കരുതുന്ന കാലത്തിന്‍റെ പുറമ്പോക്കിലായ പ്രിയ കാര്‍ണോന്‍മാരെ...ആത്മരക്തംപുരണ്ട കണ്ണീര്‍പ്രണാമം... വിട ..ഞാനിതാ കൊള്ളിവെയ്ക്കുന്നു....








Monday, 19 May 2014

കുളവാഴകള്‍ക്കിടയിലെ കാട്ടുചേമ്പിന്‍ പഴങ്ങള്‍-പ്ലാന്‍റേഷന്‍ ഓര്‍മ്മ(നാല്)



കത്തിയൊടുങ്ങട്ടെ.....മിത്തുകള്‍.......








ഉപ്പ് മാവ് പുരയുടെ മുകള്‍‍ഭാഗത്തേയ്ക്ക് റബ്ബര്‍മരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ,10-ാ ബ്ളോക്ക് എന്ന സ്ഥലത്തേയ്ക്കുള്ള നടവഴിയാണ്.അതിന്‍റെ ഒരുകൈവഴി താഴെ ഇടത്തേയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞ് 9-ാം ബ്ളോക്കിലേക്ക് പോകുന്നു.ഏതാണ്ട്  ഈ വഴികള്‍ക്കും,ഉപ്പ്മാവ്പുരയ്ക്കും മുകളിലായി ഒരുപാറക്കൂട്ടമാണ്.വലുതും ചെറുതുമായ ധാരാളം പാറകള്‍ചേര്‍ന്ന് രുപംകൊണ്ടത്.അവയ്ക്കിടയില്‍ അങ്ങിങ്ങായി  പെരു, വട്ട, എന്നിവയുടെ ഇടത്തരം മരങ്ങള്‍ വളര്‍ന്ന് നില്‍പ്പുണ്ട്. ഈ പാറക്കൂട്ടം പ്രേതങ്ങളുടെ വാസകേന്ദ്രമാണ്.അതിനാല്‍ കുട്ടികളായ ഞങ്ങള്‍‍ അങ്ങോട്ട് പോകാറില്ല.അത്കൊണ്ട്തന്നെ വട്ടമരങ്ങളെല്ലാം ഇലകളാല്‍ സമൃദ്ധങ്ങളായിരുന്നു.അവിടെ പഠിക്കുവാനെത്തുന്ന ഓരോകുട്ടിയുടെ മനസ്സിലും,ഗുപ്തമായ ഈ പ്രേതഭയം പാരമ്പര്യമായി പകര്‍ന്ന് നല്‍കപ്പെട്ടു.ഇന്നും റോഡിലൂടെ യാത്രചെയ്യുമ്പോള്‍,ആ ഭാഗത്തെത്തുമ്പോള്‍, അറിയാതെ പ്രതങ്ങളെ തേടി ആ   പാറക്കൂട്ടത്തിലേക്ക് നോക്കിപോകുന്നു. . അവയുടെ വിശുദ്ധ-ഭയം നിറഞ്ഞ ഇടം അതേ നിലയില്‍ തന്നെ മനസ്സിലുണ്ട്...  

9-ാ ബ്ളോക്കിലേയ്ക്ക് പോകുന്ന വഴിയോട്ചേര്‍ന്ന് അതി ഗംഭീരനായ ഒരു ആനപ്പാറയുണ്ട്.തൊട്ട് താഴെയായി പരന്ന് വിശാലമായ മറ്റൊരു പാറയും..പാറകള്‍ക്കും, സ്കൂള്‍ഗ്രൌണ്ടിനും ഇടയിലായി ഒരു ചെറിയ കുറ്റിക്കാടാണ്.ആ പാറകളും.കുറ്റിക്കാടും ഞങ്ങളുടെ കളിത്തൊട്ടിലായി. വര്‍ഷത്തില്‍ പുല്ല് വളര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്ന ഗ്രൌണ്ട് പച്ചപ്പിന്‍റെ ഒരു പരവതാനിക്കാഴ്ചയാണ്.പഠനത്തിന്‍റെ ഇടവേളകളില്‍ ഇവിടെ  ഒട്ടുപാല്‍, ന്യൂസ് പേപ്പറില്‍ ചുറ്റി ഉണ്ടാക്കുന്ന പ്രത്യേകതരം പന്തുപയോഗിച്ചുള്ള, ഞങ്ങളുടെ  പ്രാകൃതഫുട്ബോള്‍ അരങ്ങേറി വന്നു.  

താഴത്തെ സ്കൂളിന്‍റെ  റോഢിനോട് ചേര്‍ന്നുള്ള കെട്ടിടഭാഗങ്ങളുടെ ഏക ഇടനാഴി വഴി പുറത്തേയ്ക്ക് കടക്കുമ്പോള്‍,ഇഞ്ചമുള്‍ക്കാടുകള്‍ വലയം തീര്ത്ത സുന്ദരമായ ഒരു വെണ്ണക്കല്‍ പാറയുണ്ട്.സ്കൂളിന്‍റെ മധ്യഭാഗത്ത്നിന്ന് നേരെ താഴെയായി ഒഴുകുന്ന തോട്ടിന്‍വക്കില്‍ ചെറിയൊരു കാട് തീര്‍ത്ത് കൊണ്ട് വലിയൊരു  ചേര്മരം, അനേകം ശിഖരങ്ങള്‍ ആകാശങ്ങളിലേക്ക് നീട്ടി ഉയര്‍ന്ന് നിന്നു.
പക്ഷേ അവിടെ ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് വിലക്കാണ്.....
“ചേര് തീണ്ടിയാല്‍ താണി തൊഴുവേണ്ടി വരും”, നിഗൂഢമായ ഈ വിലക്കില്‍ ആ മഹാ വൃക്ഷവ്യക്തിത്വത്തിന്‍റെ പച്ചപ്പുകളില്‍ ഒന്ന് തൊടാന്‍ കൊതിച്ച്....കൊതിച്ച്.....ദൂരെ നില്‍പ്പാണ് എന്റെ ബാല്യ-കൌമാരങ്ങള്‍....ഇവിടെയായിരിക്കാം ഒരുപക്ഷേ, ഞങ്ങളുടെ പാരിസ്ഥിതിക ബോധാകാശങ്ങളുടെ ആദ്യ തുറവികള്‍.......ആ നനവില്‍ ചവിട്ടിനിന്നുകൊണ്ടാകണം....ഞങ്ങള്‍  എല്ലാറ്റിനേയും കരുണയുടെ സമഭാവനയില്‍ കാണാന്‍ പഠിച്ചത്....
കീടങ്ങളെ.....മണ്ണിരയെ....ശലഭത്തെ....പക്ഷികളെ.....സസ്യ-മൃഗജാലങ്ങളെ.....കൂട്ടത്തില്‍ മാത്രം മനുഷ്യനേയും...
ഞാനിതാ ആ ചിതയിലേക്ക് എണ്ണ പകരുന്നു.....

കത്തിയൊടുങ്ങട്ടെ....... ഈ മിത്തുകള്‍......

Sunday, 11 May 2014

കുളവാഴകള്‍ക്കിടയിലെ കാട്ടുചേമ്പിന്‍ പഴങ്ങള്‍-(മൂന്ന്)





പ്ലാന്‍റേഷന്‍ ഓര്‍മ്മ-മൂന്ന്








ഞാനിതാ ആ ഉപ്പ്മാവ്പുരയ്ക്ക് തീ കൊളുത്തുന്നു.......


പ്രായം കൊണ്ട് ഭൂമിയിലെ ചെറിയ 
ഇടമായ എന്‍റെ നാടിനും,അതിന്‍റേതായ
മിത്തുകളുണ്ട്........
കാലടിപ്ലാന്റേഷനിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടസ്ഥലമാണ് പോസ്റ്റാഫീസ്ജംഗ്ഷന്‍.പോസ്റ്റാഫീസിനെകൂടാതെ,സ്കൂള്‍,റേഷന്‍കട,പോലീസ്ബാരക്ക്,ആശുപത്രി,കാന്‍റീന്‍‍,ലൈബ്രറി എന്നിവയായിരുന്നു ഇവിടുത്തെ സ്ഥാപനങ്ങള്‍.ഇവിടെയായിരുന്നു ഞങ്ങളുടേയും ക്വാര്‍ട്ടേഷ്സ്.സ്കൂളിലേയ്ക്ക് നടക്കാനുള്ള വഴിമാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
കൊടിയ വനം തെളിച്ചെടുത്ത്,ചരിവ് പ്രദേശം നിരപ്പാക്കിയാണ് സ്കൂള്‍
നിര്‍മ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്.ചരിവിന് മുകളിലും,താഴെയുമായി ഓരോ സ്കൂള്‍‍
കെട്ടിടങ്ങള്‍‍. പൊക്കത്തെസ്കൂളും,താഴത്തെ സ്കൂളും.ഇരു കെട്ടിടങ്ങള്‍ക്കും നടുവിലായി ഒരു ഇടത്തരം ഗ്രൌണ്ട്.അന്ന് എല്‍.പി വിഭാഗം പൊക്കത്തെ സ്കൂളിലും,യു.പി.വിഭാഗം താഴത്തെ സ്കൂളിലും പ്രവര്‍ത്തിച്ചുവന്നു.
ഓഫീസ് റൂം പൊക്കത്തെ സ്കൂളിലായിരുന്നു പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്നത്.
പൊക്കത്തെ സ്കൂളിന്‍റെ രണ്ടാമത്തെ ഇടനാഴി വഴി പുറത്തേക്കിറങ്ങിയാല്‍
എന്നും,എപ്പോഴും ഞങ്ങളെ കൊതിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഉപ്പമാവ്പുര നില്‍ക്കുന്നു.
അവിടുത്തെ ഉപ്പുമാവിന്‍റെയത്ര കൊതിപ്പിക്കുകയും,വിശപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മണം ജീവിതത്തില്‍ പിന്നെങ്ങുനിന്നും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല.
 ഉച്ചയ്ക്ക് ഒരുമണിയുടെ ബല്ലടിക്കുമ്പോള്‍,രാവിലെ  തന്നെ പറിച്ചെടുത്ത്
സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന വട്ടയുടെ ഇലയുമായി,സ്കൂള്‍ വരാന്തയില്‍ നിരന്നിരിക്കും.മുതിര്‍ന്ന ചേട്ടന്‍മാരായ വിളമ്പുകാര്‍ വട്ടയിലയില്‍
ചൂടുള്ള ഉപ്പ്മാവ് വിളമ്പിത്തരും....ചൂടുള്ള ഉപ്പ്മാവ് വട്ടയിലയില്‍ വീഴുമ്പോള്‍ ഭാഷകള്‍ക്കതീതമായ ഒരു ഗന്ധം ആറാം ഇന്ദ്രിയത്തിലേക്ക്
പടര്‍ന്ന് കയറും....അക്കാലത്തെ കേരളീയദാരിദ്രത്തെ കാല്‍പ്പനികമാക്കിയ വല്ലാത്തമണം.
ആ ഉപ്പ്മാവ്പുരയുടെ അധിപ കുട്ടിയമ്മയായിരുന്നു.സ്കുളിലെ പ്യൂണ്‍.മുത്തശ്ശിക്കഥയിലെ,കഥപറയുകയും,ഒപ്പം സ്വയം കഥാപാത്രമാവുകയും ചെയ്യുന്ന അന്വശ്വരവാര്‍ദ്ധ്യകരൂപിണിയായ കുട്ടിയമ്മ.കുട്ടിയമ്മയ്ക്ക് മാത്രം കഴിയുന്ന മായികരുചികളിലാണ് ആ ഉപ്പുമാവ് രൂപം കൊണ്ടിരുന്നത്.കുട്ടിയമ്മയും,ഹെഡ്മിസ്ട്രസ്സ് മേരിടീച്ചറും ഞങ്ങളാല്‍ ഒരുപോലെ ബഹുമാനിക്കപ്പെട്ടുപോന്നു.ആ ഉപ്പ്മാവ്പുര, എന്‍റെ നാടിന്‍റെയും,എന്‍റെ തലമുറയുടേയും അബോധങ്ങളില്‍ ഉറഞ്ഞ ആദ്യ മിത്ത്....ഞാനിതാ ആ ഉപ്പ്മാവ്പുരയ്ക്ക് തീ കൊളുത്തുന്നു...









Monday, 28 April 2014

കുളവാഴകള്‍ക്കിടയിലെ കാട്ടുചേമ്പിന്‍ പഴങ്ങള്‍.......,




കാലടിപ്ലാന്‍റേഷന്‍ ഓര്‍മ്മ (രണ്ട്)

ആദ്യം ആ ഓര്‍‍മ്മകളുടെ രാഷ്ട്രീയത്തിന് ഞാന്‍ തീ കൊളുത്തുന്നു....

വൈകുന്നത് വരെ പണിയായുധമായി ഉപയോഗിച്ച മണ്‍‍വെട്ടി,കഴുകിയെടുത്ത്,
കാട്ടുകല്ലുകള്‍ വെച്ച് തീര്‍ത്ത അടുപ്പില്‍  പാത്രമാക്കി, ഉപ്പ് ചേര്‍ത്ത് കലക്കിയ മൈദ കൊണ്ട് ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കി  കഴിച്ച് ജീവിതം തുടങ്ങിയ അച്ചനമ്മമാരുടെ മക്കളാണ് ഞങ്ങള്‍.ഏറെക്കുറെ,ആ നാടിനോടൊപ്പം ജനിച്ച്,ആ നാടിനോടൊപ്പം വളര്‍ന്ന് സ്വോഭാവിക പ്രവാസം വരിച്ച ഒരു തലമുറ.
അക്കാലത്തെ ഒരു മാതൃകാ കേരളീയ ഗ്രാമത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന യാതൊരു ബിംബങ്ങളും,ഈ ഓര്മ്മകളുടെ ചിതയില്‍ കണ്ടേക്കില്ല. മനോഹരങ്ങളായ നെല്‍പ്പാടങ്ങള്‍,വിശുദ്ധജലം നിറഞ്ഞ പുഴകളും,കുളങ്ങളും, കയ്യാലകളിലെ പച്ചപ്പായല്‍ മണം പുരണ്ട പ്രണയാര്‍ദ്രങ്ങളായ നാട്ടിടവഴികള്‍‍,തെങ്ങ്,കവുങ്ങ്,മാവ്,പ്ലാവ്, പുരാതനങ്ങളായ ആരാധനാലയങ്ങള്‍,അങ്ങനെ ഒന്നും തന്നെ.

റബ്ബര്‍....റബ്ബര്‍ മരങ്ങള്‍ക്കിടയിലെ ക്വാര്‍ട്ടേഴ്സ്...ക്വാര്‍ട്ടേഴ്സിന് തൊട്ട് താഴെയായി ഒഴുകുന്ന മനോഹരമായ ഒരു തോട്.......ഓര്‍മ്മകളില്‍  ഒരു പുഴ തന്നെയാണത്....
ഒരു കിലോമീറ്ററിനുള്ളില്‍ നിബിഡമായ റിസര്‍വ്വ് വനങ്ങള്‍,ആ വനാന്തരങ്ങളില്‍,തോട്ടിന്‍ വക്കുകളില്‍,
അലഞ്ഞ് തീര്‍ത്ത,ഞൊട്ടാഞൊടിപ്പഴവും,മുട്ടിത്തൂറിപ്പഴവും,ഓടപ്പഴവും,നെല്ലിക്കയും,,,തേന്‍കൂടുകളും തേടി, ബാല്യത്തിന്‍റെ നിഷ്കളങ്കസമൂഹമായി.നൊമാഡുകളെപ്പോലെ അലച്ചിലിന്‍റെ പ്രാക്തനസുഖമറിഞ്ഞ, മാതളച്ചാറൂറുന്ന ആ ഓര്‍മ്മകള്‍.... അലച്ചിലുകള്‍ക്കിടയിലെ പിണക്കങ്ങള്‍,....അടിപിടികള്‍....പൊടുന്നനെതന്നെയുള്ള സ്നേഹക്കൂടലുകള്‍....
അങ്ങനെ ലോകത്തിലൊരിടത്തും ഇല്ലാത്ത ഭൂമിശാസ്ത്രപരവും,സാമൂഹ്യവുമായ സാഹചര്യങ്ങളില്‍
ആണ്ട് കിടന്നു....ഞങ്ങളുടെ കുട്ടിക്കാലം....
വേനലില്‍ വറ്റി ചെറുതായ തോടിന്‍റെ ഓരങ്ങളിലെ നനവില്‍,കുളവാഴകള്‍,ആര്‍ത്ത് വളര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്നുണ്ടാവും.ഇടതൂര്‍ന്ന കുളവാഴകള്‍ക്കിടയില്‍,അവിടവിടെയായി കാട്ട്ചേമ്പിന്‍കൂട്ടങ്ങള്‍
കൂട്ടമായി വളര്‍ന്ന് നില്‍ക്കും...നിറയെ അതീവരുചിയുള്ള  പഴങ്ങള്‍ പഴുത്ത് തുടുത്ത്
കിടക്കുകയാവും....കുട്ടിക്കൂട്ടങ്ങള്‍ ഓടിയലച്ച്.......ചേറില്‍നിന്ന് ചേറിലേക്ക്....കാല്‍ പറിച്ചെടുത്തെടുത്ത്....
ഏറ്റവും മിടുക്കന്‍മാര്‍ കാട്ടുചേമ്പിന്‍കൂട്ടത്തിനടുത്തെത്തി,ചേമ്പിന്‍പഴങ്ങള്‍ പറിച്ചെടുക്കും...
ചേറില്‍പുതഞ്ഞ കാലുകള്‍ പറിച്ചെടുക്കുമ്പോള്‍ മൂക്കിലേക്ക് അടിക്കുന്ന ചെളിയുടെ സുഗന്ധം.....
കൈക്കലാക്കിയ ചേമ്പിന്‍പഴത്തില്‍ നിന്ന്    ഒരു കഷണം...അടര്‍ത്തിയെടുത്ത് അതിന്‍റെ ആദിമമായകാട്ടുരുചിയാസ്വദിച്ച്,....ബാക്കിയുള്ളത്  കരയില്‍ നില്‍ക്കുന്ന അശക്തര്‍ക്ക്
എറിഞ്ഞ് കൊടുക്കും.......അവരത് പങ്ക് വെയ്ക്കും....ആ പങ്ക് വെയ്പ്പിന്‍റെ രാഷ്ട്രീയവും,അതിന്‍റെ
ആത്മീയതയുമാണ് എന്‍റെ നാടിന്‍റെ പുണ്യം......ഞാനിതാ ആ പുണ്യത്തെ മനസ്സിന്‍റെ അബോധങ്ങളില്‍ നിന്ന് പറിച്ചെടുത്ത് ചിതയില്‍ വെയ്ക്കുന്നു.... തീ കൊളുത്തുന്നു..........



Tuesday, 22 April 2014

കുളവാഴകള്‍ക്കിടയിലെ കാട്ടുചേമ്പിന്‍ പഴങ്ങള്‍....(ഒന്ന്)

                                                     ഓര്‍മ്മകളുടെ ചിത...

                                                                  (കാലടിപ്ലാന്‍റേഷന്‍-പ്രവാസ ഓര്‍മ്മ)

ഇത് ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകളല്ല. ഓര്‍മ്മകള്‍ക്ക് ചിതയൊരുക്കലാണ്....
സൂര്യതുല്യമായ ഊര്‍ജ്ജം തരുന്ന ഓര്‍മ്മകളുടെ ചിത...
ഏതൊരു ചിതയും പോലെ ഇതുമൊരിക്കല്‍ കത്തിയമര്‍ന്നേ പറ്റൂ..
ഒരൊറ്റ വ്യത്യാസം മാത്രം..കത്തിതീര്‍ന്നിടത്ത് ഇതവസാനിക്കും...
മറ്റൊരാളിന്‍റെ ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് ഒരിക്കലും നീളാതെ..
അതോടെ എന്‍റെ ഭൂതകാലവും എന്നന്നേയ്ക്കുമായി അവസാനിച്ചേക്കും..
“എന്‍റെ” എന്നവാക്ക് ഉപയോഗിക്കേണ്ടി വന്നതില്‍ ക്ഷമിക്കുക..
അത്രയ്ക്കും ഈഗോ നിറഞ്ഞ ഈ വാക്ക് ഈ ചിത കത്തി തീരുവോളം
നിലനിന്നേക്കും.
1960-കളില്‍ ഒരു കേരളസര്‍ക്കാര്‍ പ്രോജക്ടിന്‍റെ ഭാഗമായി രൂപംകൊണ്ടതാണ് കാലടിപ്ലാന്‍റേഷന്‍.മനുഷ്യാധ്വാനത്തിന്‍റെ ഒരു മഹാ സിംഫണി.അറുപതുകളിലെ കേരളീയദാരിദ്ര്യം ആവശ്യപ്പെട്ട നന്‍മയിലും,കൂട്ടായ്മയിലും രൂപം കൊണ്ടത്...വിയര്‍പ്പിന്‍റെ പഞ്ചഭൂതഗന്ധം ഊറുന്ന നാട്.അവിടെ ജനിച്ച് വളര്‍ന്ന് സ്വോഭാവിക പ്രവാസം വരിച്ച  തലമുറകള്‍ക്കായി ഈ ചിതയിലെ കനല്‍ കൈമാറുന്നു..
എല്ലാം അവസാനിപ്പിച്ചേക്കുക...
ഓര്‍മ്മകളാണ് മനുഷ്യന് ചുമക്കാന്‍ ഏറ്റവും പ്രയാസമേറിയത്...